چگونه مشارکت های عمومی-خصوصی می تواند باعث تامین میلیاردها دلار برای بخش سلامت شود؟!

چگونه مشارکت های عمومی-خصوصی می تواند باعث تامین میلیاردها دلار برای بخش سلامت شود؟!

انتظار می ­رود که تا سال 2050، جمعیت جهان فراتز از 9 میلیارد شود که از این بین 2 میلیارد نفر بالای 60 سال خواهند بود. دولت مردان برای حل چالش ­های ذاتی مربوط به رشد جمعیت این چنینی، در دستیابی به اهداف توسعه پایدار به اتفاق نظر رسیده­ اند.

تخمین ­های اخیر سازمان بهداشت جهانی نشان می ­دهد که دستیابی به هدف سوم توسعه پایدار (SDG3) نیازمند افزایش سرمایه ­گذاری سالانه از مقدار اولیه 134 میلیارد دلار به 371 میلیارد دلار تا سال 2030 است، تا بدین طریق چالش­ های بهداشتی مربوط به 67 کشور کم درآمد و با درآمد متوسط حل شود.

برای درک صحیح این مقدار، باید اشاره کرد که کمک­ های مربوط به توسعه جهانی در تمامی بخش ­ها در سال 2016 به رقم 147 میلیارد دلار رسیده است، که با در نظر گرفتن تعدیل نرخ تبادل ارز و تورم، نسبت به سال 2015، 8.9 درصد افزایش داشته است.

واضح است که هیچ دولت واحد، جامعه مدنی، یا بخش خصوصی نمی ­تواند این رقم را برآورده کند. فناوری ها و مدل­ های جدید همکاری، تامین مالی، و تحویل برای اینکه تمامی افراد نیازمند به مراقبت بهداشتی لازم دست یابند، ضروری خواهند بود. خبر خوب این است که پروژه ­های کمی با چالش ­های مشابه روبرو هستند.

ما ایمنی 640 میلیون کودک را فراهم کرده ­ایم و باعث شده­ ایم که از 9 میلیون مرگ در 17 سال گذشته جلوگیری شود. اما چگونه؟!

تا سال 2000، تلاش ­های جهانی برای واکسیناسیون به صورت قابل توجهی افزایش پیدا کرد. برای تسریع دسترسی به واکسن­ در کشورهایی که نیاز بیشتری به آن­ها داشتند، مدل کسب و کاری جدیدی معرفی شد. بر همین اساس اتحاد واکسن Gavi در نشست سالانه مجمع اقتصاد جهانی داووس در سال 2000، ایجاد شد. این مدل مبتنی بر جمع ­آوری تقاضا از فقیرترین کشورهای جهان و ارسال پیام مشخص به تولیدکنندگان مبنی بر وجود بازار قابل توجه برای واکسن بوده است.  طبق پیش­بینی، حمایت طولانی-مدت اهدا کنندگان، به همراه حمایت مالی کشورها، باعث پذیرش برنامه ­های واکسن از سمت کشورهای نیازمند شده است. همچنین این امکان برای تولیدکنندگان فراهم شده است که سرمایه­ گذاری­ های جدید را درباره ظرفیت تولید داشته باشند. با افزایش درآمد کشور، پرداخت ­ها به­ صورت تدریجی افزایش پیدا کرده است تا وابستگی به اهداکنندگان کاهش یافته و به تدریج تمامی هزینه­ های واکسن پوشش داده شود. تولیدکنندگان بهتر می­ توانند طرح تولید خود را ایجاد کرده و واکسن ­های صحیح را با قیمت­ های پایین ­تر فراهم کنند.

در 15 سال اخیر، از مرگ 22 میلیون نفر در اثر بیماری ­های مرگبار، ایدز، مالاریا و سل جلوگیری شده است. چگونه؟

مدل تامین مالی و مشارکت جدید بر این اساس که تمامی افراد دخیل در بیماری باید سهمی در فرایند تصمیم ­گیری داشته­ باشند، ایجاد شده است.

دولت مردان، جامعه مدنی، نهادهای متاثر از بیماری، افراد متخصص فنی، بخش خصوصی، سازمان­های خیریه، و دیگر حامیان باید در برنامه پیاده­ سازی شده توسط دولت مشارکت داشته باشند. مالکیت دولتی به این معنا است که خود مردم، رویکردهای مبارزه با این سه بیماری را تعیین کرده و تمامی مسئولیت ­های مربوط به آن را قبول می­ کنند. هر کشور راه­ حل خود را بر اساس شرایط سیاسی، فرهنگی و اپیدمیولوژیک تغییر می­ دهد. این نوع تامین مالی بستگی به کارایی و نتایج بدست آمده داشته، و به دقت توسط بخش ­های مستقل (که اصطلاحا نمایندگان حمایت مالی محلی نامیده می­ شوند) مانیتور می­شوند. نحوه عملکرد صندوق جهانی مبارزه با ایدز، مالاریا و سل به همین شکل می باشد: یک سازمان تامین مالی است که برای کمک به کشورهایی استفاده می ­شود که هیچ برنامه ­ای در این زمینه ندارند. سالگرد ده ­سالگی این صندوق در نشست جهانی اقتصاد داووس جشن گرفته شد، و اعلام شد که حجم کمک­ های این صندوق به بیش از 750 میلیون دلار رسیده است.

می­ توانیم از هزینه سالانه جهانی بیماری های همه ­گیر که می­تواند بیش از 570 میلیارد دلار، یا 0.7 درصد از درآمد جهانی، باشد، جلوگیری کنیم. چگونه؟

بیماری­ های ابولا و زیکا تهدید برای کشورهایی که دارای توانمندی کافی برای پاسخ به بیماری های همه ­گیر نیستند، را به وضوح نشان داده است. ابولا به تنهایی 28639 نفر را بیمار کرده و جان 11316 نفر را گرفت که باعث کاهش 2.2 میلیارد دلاری تولید ناخالص گینه، لیبریا و سیرالئون شده است و نه تنها باعث ناپایداری اقتصاد کلان شده بلکه باعث به خطر افتادن امنیت غذایی، توسعه سرمایه انسانی، و رشد بخش خصوصی شده است. چگونه جهان می­تواند برای بیماری همه ­گیر بعدی آماده شود؟

اتحاد نوآوری ­های آمادگی در مقابل بیماری­ های همه ­گیر، ما را برای دستیابی به این هدف آماده می­کند. CEPI خواستار تولید واکسن ­های جدید برای مقابله با بیماری­ هایی است که می تواند در آینده همه ­گیر باشند، و این خواسته بدون مشارکت نوآورانه بین دولت، بخش خصوصی، و سازمان­ های بشردوستانه و مدنی برای مقابله با موانع توسعه واکسن ­های همه­ گیر ممکن نخواهد بود. تمرکز بر دو هدف اصلی می ­باشد: تولید حداقل چهار واکسن برای دو یا سه پاتوژن مهم در پنج سال آینده، ایجاد زیرساخت ­های فنی و سازمانی مناسب برای تسریع تحقیق و توسعه در زمینه شناسایی پاتوژن ­های جدید.

منبع:https://www.devex.com/news/opinion-how-public-private-partnerships-can-unlock-billions-for-health-financing-91796